|
Robert Post is de schrijver van 'Achter klapdeuren'. Een bundel met korte verhalen met zijn ervaringen als buschauffeur in het Utrechtse stadsvervoer. Elke twee weken schrijft Robert voor 9292 of verschijnt er een stukje uit zijn boek.
Editie 16 - 3 maart 2010: Inzicht
Je moet je in de bus maar zien te vermaken. Ik zie veel mensen die zich te pletter vervelen en wachten tot de rit voorbij is. Tot het leed geleden is, zou je haast zeggen. Anderen lezen de krant, luisteren naar muziek of sms'en.
Tijdens dat soort bezigheden vliegt de tijd, en het gebeurt niet zelden dat juist die bezigen hun halte missen. Er zijn ook mensen die de huizen in de straat bekijken, en dan kun je ook naar binnen kijken natuurlijk. Dat laatste is wel erg leuk, moet ik zeggen, en ik betrap mezelf er wel eens op dat ik het ook doe.
De verscheidenheid aan interieurs is onvoorstelbaar groot. Zo verscheiden als de mens zelf, zeg maar. Zo zie je veel IKEA-lampen. Ik heb ze zelf ook.
Lekker goedkoop en aardig om te zien. Je ziet verder walgelijke interieurs met eiken tierelantijnen en afschuwelijke soorten licht, hoewel er over smaak natuurlijk niet te twisten valt. Zo kom ik regelmatig langs een huis waar één grote kouwe TL-balk de hele kamer verlicht. Ik passeer ook huisjes die zo klein zijn dat ik me niet kan voorstellen dat je er in kunt wonen. Van buitenaf kijk je meteen al tegen de achtermuur aan. Tot mijn verbijstering is die geringe ruimte vaak ook nog helemaal gevuld met tafels en tafeltjes, kasten, dressoirs, roze prullaria, lichtslierten, papegaaikooien en bioscoopschermen.
Anderen houden juist hun ruimte leeg, met links een oude piano en rechts een zitbank, terwijl het verdere zicht wordt belemmerd door zo'n matglas suggererende, op het raam geplakte strook plastic. Sommige huizen zie je ingericht als het zomerpaleis van Lodewijk de 16e, andere huizen zijn blijven hangen in de gelige gezelligheid uit de jaren vijftig met schuifdeuren met gekleurde en bobbelige glas-in-loodramen en staande schemerlampen met 60 Watt-peren. Je hebt vetchique interieurs waar overduidelijk een binnenhuisarchtect de hand in heeft gehad en interieurs die zijn samengesteld uit materialen die een heel andere bedoeling hadden. Vuilniszakken als gordijn, om maar eens wat te noemen. Of een oude matras rechtop voor het raam, en groentenkistjes als tafel met een stenen fles en druipkaars.
Soms zie je een ontzaglijke kristallen kroonluchter boven een tafel hangen in een schamel flatje, dan weer zie je aan kabels hangende spotjes die gericht zijn op kleurige muren met kunst eraan. In gelijksoortige appartementen in een flatgebouw kun je de tv's overal op dezelfde plek te zien staan en tegelijkertijd van beeld wisselen. Die mensen kijken dus ook allemaal naar hetzelfde programma.
Zo kan ik nog wel even doorgaan, maar kijk zelf maar onderweg. Dat is veel leuker!
|
Relevant
Meer Robert Post
|
