|
|
Editie 7 - 30 september 2009 : De monitor
Elke twee weken schrijft Robert voor 9292 of verschijnt er een stukje uit zijn boek Achter Klapdeuren. Een bundel met verhalen over zijn leven als Utrechtse buschauffeur. Dit is het archief.
|
|
Editie 7 - 30 september 2009 : De monitor
Zwaar achteroverleunend zeulde hij de ouderwetse blauw-grijze monitor de bus in. Het snoer bungelde als een dooie pier tot bijna op de grond.
Sohé! zei ik. Wat een mooi ding!
Hij antwoordde niet, maar liep met opgeblazen wangen van de inspanning de aardig volle bus in en liet het ding kreunend van zijn buik afglijden tot op de vloer van het bagagedepot achter me.
Zijn moeder lachte trots en liet haar beduimelde strippenkaart afstempelen.
Tweekeertwee, zei ze geroutineerd.
Ik reed weg van de halte, op weg naar het station.
Wat een mooi ding zeg! riep ik nu naar achteren. Is-t-ie van jou?
Yaah! brulde de jongen.
Doet-ie het?
Neeeh.
O? Is-t-ie stuk?
Neeeh!! Zijn stem sloeg over door zoveel domheid. Wist ik veel.
Wat dan?
Hij is afgekoppeld!'
'Wat?!
HIJ IS AFGEKOPPELD!!
Afgekoppeld?
JAHA! Oooh.... VAN DE COMPUTER!!
De volgende halte onderbrak ons interessante en voor iedereen vermakelijke gesprek.
Zijn moeder nam het over.
As we thuis sijn, sluiten wum aan.
Ja, as we thuis sijn.
En astie ut doettan nemewe?.........
NIMONADE!
N i m o n a d e - ja.
Hun aandoenlijke conversatie schreeuwde om de ondersteuning van een foto en ik vroeg een onooglijk dik schaap dat als laatste was ingestapt om een foto van 'die jongen' te maken.
Zij ontving mijn mobieltje waarvan ik het klepje voor de lens had weggeschoven als een diamanten tiara en richtte die op zichzelf.
Hoe moet dat? vroeg ze dwaas. Ze leunde achterover maar zag natuurlijk alleen de lens. Haar vettige bril met het grijze oog daarachter werd voor iedereen uitvergroot op de achterkant van het toestel.
Omdraaien! Hij moet andersom! riep ik geïrriteerd.
Ja kijk, dit is de lens en dit... haar vriendin, die ook dik en onooglijk was, en bovendien een gereformeerde paardenstaart over haar schouder droeg, nam de camera over en draaide het mobieltje 180 graden, ...is de... eh...hier moet je door kijken.
OK, maak jij 'm maar, zei ik dwingend. Ik zag mijn foto anders de mist ingaan.
Het meisje hield het camera-mobieltje voor haar oog en richtte de lens op de jongen.
Het was even doodstil.
'Flats' kraakte de lamp en het meisje gaf de camera terug aan haar vriendin, die het ding aan mij doorgaf.
Kijke? vroeg de jongen. Hij kwam nylonruisend naar voren en bekeek zichzelf als een aap die zijn spiegelbeeld in een plas water ontdekt.
Leuk! Dat ben ik! riep hij enthousiast.
Het meisje dat de foto gemaakt had bloosde.
Op het station stapten de jongen en zijn moeder uit.
Ndag chauffeur! kreunde hij onder het gewicht van zijn kostbaar bezit op zijn buik.
Dag! En veel plezier met je monitor hè?
Jah!
Hij wankelde weg over het perron, zijn moeder achter hem aan.
Verderop stopte hij nog een keer, draaide zich half om, wrong zijn hoofd over zijn schouder en strekte zijn nek vanuit zijn rug bij wijze van nadrukkelijke groet zonder handen. Ik zwaaide terug en was geroerd.
Ik had het gevoel dat ik achterbleef.
|
Relevant
|
|
|
