|
|
Editie 11 - 25 november 2009: De cadeaumand
Elke twee weken schrijft Robert voor 9292 of verschijnt er een stukje uit zijn boek Achter Klapdeuren. Een bundel met verhalen over zijn leven als Utrechtse buschauffeur. Dit is het archief.
|
|
Editie 11 - 25 november 2009: De cadeaumand
Geteisterd door oorverdovende hagelvlagen en ijskoude valwinden tussen de barakken stond een bundeltje studenten dicht bijeengepakt in het pikkedonker te kleumen bij de halte Robijnlaan.
De komst van mijn bus werd meer dan anders als een bevrijding ervaren.
Met de kracht van een geboorte floepten de jongens en meisjes naar binnen.
De hagel lag als poedersuiker over hen heen.
Goedenavond jongelui! juichte ik hen toe. Goedenavond! kon een enkeling klappertandend uitbrengen. Briesend en blazend gaven zij met hoog opgetrokken schouders aan hoe koud het was. Zij toonden allen haastig hun OV-jaarkaart, een routine van alledag voor hen en voor mij.
Alleen één meisje had moeite met het vinden van haar plaatsbewijs en zette een grote rieten hengselmand op het dashboard onder de voorruit. Onder het glanzende cellofaan leunde een banaan tegen een groengeverfd ladendoosje, appels en mandarijnen lagen in een bedje van allerlei kleurige verpakkingssliertjes en een pak vruchtensap prijkte als een kerktoren overal bovenuit. Een kleurige wenskaart was er schuin achter gestoken.
Momentje hoor, zei ze verontschuldigend.
Ik sloot de deur tegen de kou en drukte op de knop voor de binnenverlichting.
Leuke mand! zei ik. Gaan jullie op ziekenbezoek?
Nee, zei ze beledigd terwijl ze haar OV toonde, we gaan naar een verjaardag. En alle dingen in deze mand vertegenwoordigen een groter cadeau.
Ze pakte de rieten mand bij het hengsel en beende nijdig naar achteren.
Weg was haar vreugde over de komst van de bus, verdwenen was de ondraaglijke onderkoeling, en dampend van boosheid over die onbenullige lullo achter het stuur voegde ze zich bij haar achterin staande vriendjes en vriendinnetjes, die met doffe klappen elkaars kleren van hagel ontdeden.
Het gebeurt niet vaak dat ik de plank volledig missla, bedacht ik me, en grinnikend om de humor in het onverwachte voorval gaf ik voorzichtig gas.
Stel je voor dat de cadeaumand op de grond zou vallen.
|
Relevant
|
|
|
